364 - ( 2 ) على بن مهزيار گويد : « به امام جواد عليه السلام نوشتم : فلانى مزرعه‌اى را خريد و آن را وقف كرد و خمس آن را نيز براى شما قرار داد . دربارهء فروش سهم شما از زمين يا به عهده گرفتن بهاى آن به قيمت خريد يا رها كردن آن به صورت وقف ، نظرتان را مىپرسد . امام عليه السلام به من نوشت : به فلانى بگو كه من به وى دستور مىدهم سهم مرا از مزرعه بفروشد و بهايش را برايم‌بفرستد . اين نظر من است انشاءالله يا اگر برايش بهتر است ، قيمت آن را بر عهده بگيرد . و به امام عليه السلام نوشتم : آن شخص مىگويد : ميان كسانى كه بقيه زمين را براىشان وقف كرده است ، اختلاف بسيارى است و مطمئن نيست كه پس از وى اين اختلاف زيادتر نشود . اگر صلاح مىدانيد اين وقف فروخته شود و سهم هر يك از آنان پرداخت شود ، دستور آن را صادر بفرماييد . امام عليه السلام با دستخط خويش براى من مرقوم فرمود : به او بگو كه نظر من اين است كه اگر به اختلاف موقوفٌ عليهم يقين دارد و فروش آن را بهتر مىداند آن را بفروشد ؛ زيرا چه بسا اختلاف سبب تلف مال و جان شود . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره مىفرمايد : « توجيه اين روايت اين است كه آن را حمل كنيم بر جواز فروش وقف به شرطى كه در روايت آمده است و آن اين است كه ادامه وقف ، منجر به زيان و اختلاف و هرج و مرج و خراب شدن آن شود . » 365 - ( 3 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه يكى از ياران امام باقر عليه السلام به وى نوشت : « فلانى مزرعه‌اى خريده و آن را وقف كرده است و يك پنجم آن را براى شما قرار داده است و مىگويد : ميان موقوفٌ عليهم اختلاف شديدى روى داده است ، به طورى كه وى مطمئن نيست اين اختلاف زياد نشود . در اين باره نظر شما را سؤال كرده است . امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : نظر من اين است كه اگر پايان وقف را براى خدا قرار نداده است سهم مرا از اين مزرعه بفروشد و آن را به من برساند و موقوفٌ عليهم در صورت نزاع آن را بفروشند ؛ زيرا چه بسا اختلاف منجر به تلف مال و جان شود . »